2 ปีกว่าแล้วสินะ ที่ฉันหายไปจากไดอารี่แห่งนี้...
ช่วงเวลาที่ผ่านมา มีเหตุการณ์ต่างๆ ทั้งดี และไม่ดีเกิดขึ้นมากมาย
มันทำให้ฉันเปลี่ยนแปลง
จากที่มั่นใจ สดใส ร่าเริง กระตือรือร้น มีความสุขกับตัวเอง (ถึงจะแอบเหงา และอยากมีแฟนบ้างเป็นครั้งคราว ==') มองย้อนกลับไป นั่นถือว่าเป็นชีวิตที่มีความสุขของฉัน
2 ปีที่ผ่านมา...
ฉันไม่มีความสุขเลย เดือดทั้งเนื้อ ร้อนทั้งใจ เศร้า โศก ทั้งเจ็บ ทั้งปวด หดหู่ ทุรนทุรายใจ หมดกำลังใจในการใช้ชีวิต หมดความสุขกับทุกสิ่ง ทุกอย่าง เหมือนคนซังกะตาย อยู่ไปวันๆ หนักหนาสาหัสมาก
ที่สุดดดดดด!!! ที่สุดในชีวิต ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเป็นหนักขนาดนี้มาก่อน
ฉันทำตัวเองหรือเปล่า? สุขหรือทุกข์อยู่ที่ใจฉันเองนี่
ฉันพยายามทิ้ง ไม่คิดถึง... มันยากมากนะ ที่จะลืมได้
2 ปีที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้น ?
ทำไมถึงเปลี่ยนแปลงฉันได้มากมายขนาดนี้
ในชีวิตคนเรานั้น มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นเสมอ ฉันรู้ดี
แต่ใครจะตั้งรับ และจัดการให้มันผ่านไปได้
ขึ้นกับความคิด และกำลังใจที่เข้มแข็งของแต่ละคน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้น.... มันเกิดจากเหตุที่ไม่เป็นเรื่อง แต่ฉันต้องสูญเสียมหาศาล ทุเรศทุรัง ฉันรับไม่ได้!!
10 พ.ย. 52 เหตุการณ์ในวันนั้น มีผลกับจิตใจของฉันมาก
ไม่คาดคิดจริงๆ ว่ามันจะเกิดขึ้นได้ ตั้งตัวไม่ทัน
ไม่คาดคิดว่าฉันจะเป็นคนโดน " เล่น " เล่นแรงมาก
หลังจากที่รู้ว่าเงินก้อนนั้นหายไป ฉันเรียกพนักงานทุกคน และตามตำรวจมาที่ห้อง
แน่นอนไม่มีใครรับหรอก ต้องอาศัยเจ้าหน้าที่ตำรวจ คดีเล็กๆ แต่มีผลมากมายกับความรู้สึกของฉัน แล้วตร.จะสนใจมั้ย?
พอเห็นร้อยเวร ฉันหนักใจขึ้นไปอีก ฉันเริ่มเห็นอนาคตอันริบหรี่ของตัวเอง มันจะคลี่คลายได้มั้ยนี่ ?
อย่าเพิ่งดูถูกความสามารถของตำรวจ ถึงจะเป็นตำรวจอำเภอ แต่ก็มีอำนาจ และสามารถนะโว้ย!!(เอ้อ!! ถ้าทำได้ จะช่วยโว้ยให้มันดังๆ ประกาศเกียรติคุณให้เลย เอ้า!!!)
มีคนแนะนำฉัน เอาเงินช่วย ซึ่งตรงนั้นไม่ยากเลย ถ้ามันคลี่คลายได้ ฉันต้องตอบแทนน้ำใจ ที่เค้าช่วยฉันอยู่แล้ว แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้
สำหรับฉันไม่ใช่ว่าจะใช้เงินกับคนนะ มันเป็นสื่อแสดงน้ำใจ ฉันรู้ ฉันต้องตอบแทนอยู่แล้ว
ฉันต้องตอบแทนอยู่แล้ว เค้าจะเป็นผู้มีพระคุณของฉัน เพราะไม่ใช่แค่เงินที่หายไป อันนั้นถึงจะมาก (แอบเสียดาย v v') แต่ยังหาใหม่ได้ แต่สิ่งสำคัญ และยิ่งใหญ่ที่สุด ที่หายไป ก็คือ กำลังใจในการทำดีของฉัน
เงินหายไปแล้ว คิดไม่ออกจริงๆ ว่ามันหายไปได้ยังไง? ใคร? เมื่อไหร่? เปิดลิ้นชักได้ไง? ไม่มีร่องรอยอะไรให้ตามได้
ตั้งแต่วันนั้น ฉันเริ่มสังเกต และอ่านความคิดพนักงานแต่ละคน วิเคราะห์ทีละคน และไม่ลืมคนที่น่าสงสัยน้อยที่สุด
เท่านั้นยังไม่พอ ช่วงเวลาที่กำลังครุ่นคิด ยังมีของในร้านหายอีก เดี๋ยวนั้นหาย เดี๋ยวอันนี้หาย จับยังไม่ได้ไง ระวังไม่ทัน แม่.. ง มันส์มือมาก ไม่รู้ว่าเป็นใคร ก็สงสัยอยู่นางหนึ่ง แต่ซักแล้วนางปฏิเสธ เอ่อ ก็ไม่มีหลักฐานนี่ จะทำอะไรมันได้
ในร้านเริ่มปั่นป่วน ฉันรู้ ลูกน้องทุกคนหมดกำลังใจทำงาน ลูกพี่พวกแกเอง ยังทนไม่ค่อยจะไหวเล้ย!! อยากก้าวเท้าออกไปจากร้านทันทีเหมือนกัน ไม่ต้องลาองลาออกกันแล้ว อยากจะหนีออกไปจากที่นี่... แต่มันจบไม่สวย
ในยามยากนี้ ฉันได้รับ น้ำใจจากลูกน้องบางคน
เป็นความชุ่มชื่น สิ่งตอบแทนอันมีค่า ที่หายากหนักหนา
ที่ผ่านมาฉันรัก และหวังดีกับทุกคน แต่ต่อไปนี้... ฉันจัดเกรดใหม่ได้หลายระดับทีเดียว
เริ่มมั่วแล้ว มีของหายอีกเกือบทุกวัน กล้องวงจรปิดก็ไม่มี เบิกแล้ว ก็ยังไม่ได้
และจริงๆ แล้วฉันก็ไม่ได้เก่งอะไรเลย ฉันทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ T"T
ไม่รู้จะแก้ยังไง ตร.ยังเงียบ ไม่มีอะไรคืบหน้า แต่ต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน ที่ที่อันตรายที่สุด คือ ที่ที่ปลอดภัยที่สุด ฉะนั้นเอาของมีค่าของบริษัทฯ ฝากไว้กับคนที่น่าสงสัยที่สุดก่อน ถ้าหาย แกต้องรับผิดชอบเอง เริ่มรู้และมั่นใจแล้วว่าเป็นใคร จากเหตุการณ์ที่ฉันสร้างขึ้นมาทดสอบ (เอ่อ.. ตั้งแต่เกิดมานี่ ก็เพิ่งออกลายล่ะค๊า) และแล้วก็ไม่มีของหายอีก หล่อนเนียนมาก เพื่อนร่วมงานยังไม่มีใครผิดสังเกตุหล่อนเลย แต่ฉันมั่นใจว่าไม่ผิดตัวแน่ รู้เพิ่มทีหลังยิ่งมั่นใจเกินล้าน และเงินที่หล่อนได้ไป หล่อนเอาไปเที่ยว ซื้อของ แล้วก็เอาไปเลี้ยงผู้ชาย กรี๊ดดดดดดดดดด น้ำพักน้ำแรงของฉัน!!!! เงินที่ได้มาอย่างถูกต้อง ที่ได้มาจากการอดออม แต่ต้องมาเสียกับเรื่องไร้สาระ!!!
คนอื่นเค้าไปถึงไหนกันแล้ววววววววว นอกร้านแข่งขันกันจะตาย แต่ฉันยังต้องแก้ปัญหาไม่เป็นเรื่องนี้อีก
ละเอียดกับบัญชี กับระบบงานในร้านแล้วว่าไม่พลาดแน่ และไม่ใช่ว่าไม่เคยเจอเรื่องขโมย แต่เล่นสกปรกแบบนี้คิดไม่ถึงจริงๆ
หลักฐานไม่มีหรอกค่ะ ขโมยมันคงทิ้งบัตรปชช. ไว้ให้ตามหรอกนะคะ
จากที่หมดทาง หมดหวังแน่ๆ ว่าจะทำยังไงดี? คุณตร.ที่ร๊าก ก็แนะทางที่น่าจะเป็นทางออกให้ แปลว่ามีทางออกแน่นอน
เหมือนจะช่วยนะ แต่เฉยเมยมาก ฉันต้องเป็นฝ่ายตามตำรวจตลอด ต้องทำ
แต่กว่าจะเจอตัวได้ ท่านอยู่มั่ง ไม่อยู่มั่ง ไปโน่นมั่ง นี่มั่ง
โทร.ไป จะกี่ครั้ง กี่ครั้ง ไม่รับสาย และไม่โทรกลับด้วย!!
เป็นปี นี่คือ การทำงานของร้อยเวร ผู้รับผิดชอบคดี
ผ่านไปนานถึง 2 ปีกว่า ได้แค่กระดาษสี่ห้าแผ่น ที่มีโจทย์ กับพยาน เป็นสำนวนอักษรอยู่ในลิ้นชัก ที่พิมพ์ขึ้นเพื่อหลอกฉัน
ทำไมฉันถึงคิดว่าถูกหลอกน่ะเหรอ มันมีเหตุการณ์อีกหลายอย่างอธิบาย ซึ่งฉันพยายามให้กำลังใจตัวเองว่า ไม่หรอก เดี๋ยวมันต้องดีขึ้นมาตลอด โดนตร.หลอกแล้ว ยังจะหลอกตัวเองอีก --'
จริงๆ มันไม่ได้ยากเลย ถ้าท่านทำ.. อีกนิดเดียว
.
..
...
อนิจจา!! ตำรวจ ผู้ที่มีอำนาจอยู่ในมือ ผู้ที่จะเป็นผู้มีพระคุณของฉัน ผู้ที่จะตามกำลังใจในการทำดีของฉันกลับคืนมา ผู้ที่จะทำคำว่า ทำดีได้ดี เป็นจริง ผู้ที่เป็นความหวังเดียวของฉัน......... เข้าข้างคนผิดซะแล้ว
ความหวังที่ความจริงจะคลี่คลาย เลือนหายไม่รู้กี่ครั้ง ต่อกี่ครั้ง
ฉันต้องให้กำลังใจตัวเอง ไม่รู้กี่หนต่อกี่หน เตือนตัวเองให้อดทน ทำใจให้เย็นลง สู้กับมันใหม่ ไม่รู้กี่รอบ
เพื่อที่จะได้กำลังใจของตัวเองกลับคืนมา!!
เพชร ก็คือ ถ่านหินที่ผ่านแรงดันกำลังสูง
ห่วย!! นี่ฉันไม่ได้อยากเป็นเพชรนะ แต่ต้องท่องเอาไว้ ให้กำลังใจตัวเอง ให้ผ่านเหตุการณ์ที่แสนจะเจ็บปวด และทรมานนี้ไปได้
2 ปีผ่านไปแล้ว ด้วยระยะทางที่ห่างไกล ฉันตามไม่ไหวแล้ว
ฉันพยายามที่สุดแล้ว สุดความสามารถที่ฉันจะทำได้
ฉันยอมแพ้... ฉันแพ้คุณผู้กอง (กองไว้ตรงนั้นแหล่ะ) ฉันแพ้แก ยัยขี้ขโขย
ฉันแพ้... จริงๆ
สังคมไทย จงเจริญ!!!!!
มันนานเกินไปแล้ว ชีวิตฉันยังต้องก้าวไป มีอะไรที่ต้องทำอีกมากมาย (นี่คือความคิด) ฉันไม่อยากรอมันอีกต่อไปแล้ว ฉันต้องตัดมัน ลืมมันให้ได้
เงินเป็นแค่ส่วนหนึ่งในชีวิต ถ้ายังมีแรง หาได้เสมอ แต่สิ่งที่หายไปมันยิ่งใหญ่มาก และยังแฝงด้วยเหตุผลที่ไม่เป็นเรื่องอีก อันนี้ไม่มีใครรู้ได้ นอกจากตัวฉันเอง จะเล่าให้ใครฟัง ก็คงว่าฉันบ้า คิดมาก แต่ก็ไม่มีใครรู้และเข้าใจหรอกว่ามันเกิดขึ้นจากอะไร? ไม่น่าเป็นไปได้ น่าเกลียด ทุเรศ เล่นสกปรกที่สุด!!!!!!
มีอีกหลากหลายความคิด หลายเรื่อง วิ่งวนอยู่ในหัว ในความคิดของฉัน
ฉันยังต้องทำงานบนทางที่ต้องแข่งขันสูง เหนื่อยล้ากับการพยายามตามกำลังใจของตัวเองกลับคืนมา เหนื่อยอ่อนกับความคิดที่วุ่นวาย ความสงสัยที่หลากหลาย อยู่กับร่างกายที่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ ที่ต้องเดินทางไปกับเวลาที่ผ่านไปแต่ละวัน ไม่มีความสุขเลย
ฉันหาทางให้ตัวเองมีความสุข ลืมความทุกข์พวกนี้ได้
ไม่ว่าจะเป็นการไปเที่ยวพักผ่อน ช็อปปิ้ง และอื่นๆ ฉันยังลืมมันไม่ได้
จนกระทั่งฉันเปลี่ยนที่ทำงาน เปลี่ยนที่อยู่ใหม่ สิ่งแวดล้อมใหม่ มันก็ยังไม่ดีขึ้น
และในที่สุด + มีเหตุผลบางอย่าง ฉันตัดสินใจลาออกจากงาน
.
..
จบไปได้ 1 อย่าง แม้จะไม่สวย แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลสำคัญอีกแล้ว
ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี? ให้ตัวเองกระตือร้น มันต้องมี " ความอยาก " อะไรซักอย่างหนึ่ง เพื่อให้ตัวเองกระตือรือร้น ทำโน่น ทำนี่ ให้ได้มา
แต่ฉันไม่อยากอะไรเลย อยากอยู่อย่างเดียว คือ อยากอยู่เฉยๆ เฮ้อ!!
ลมพัดลมเพ หักเหให้ฉันต้องมาช่วยน้องชาย ขายชุดชั้นใน
ฉันมาอยู่กรุงเทพได้หลายเดือนแล้ว ใช้ชีวิตแบบใหม่ สิ่งแวดล้อมใหม่ เรื่องใหม่ แรกๆ ก็ลำบากนิดหน่อย ไม่รู้ในสิ่งที่คนส่วนมากที่นี่รู้ ช้ากว่าชาวบ้าน จะพูดทำไมยาวฟ่ะ เรียกง่ายๆ ว่าบ้านนอก - -' ( ดันรู้ในสิ่งที่เค้าไม่ใช้กันนี่ เลยไม่มีประโยชน์เลย )
คนรอบข้าง คงสังเกตุเห็นความเปลี่ยนแปลง กับไอ้อาการแปลกๆ รั่วๆ ต่างๆ ที่ฉันเป็น
ไม่มีใครรู้ ว่าเกิดจากอะไร?
ฉันเองก็พยายามที่จะใช้ชีวิตให้มีความสุขได้เหมือนเดิม ( เอาแค่ " ได้เท่าเดิม " ก็ดีถมถืด v v' )
ต่อไปนี้... ฉันจะลืมมันไปให้ได้
เริ่มต้นชีวิตใหม่ ^^'
( สมองฝ่อไป 2 ปีกว่า จะใช้งานได้แค่ไหนนะ )
ต้องขอบใจน้องของฉันมากๆ ที่คอยดูแลอยู่ห่างๆ และหวังว่าฉันคงจะดีขึ้นในเร็ววัน ไม่เสียที ที่เกิดมาเป็นพี่น้องกัน:P
แอบสงสารแม่ ที่รอคอยว่าเมื่อไหร่ลูกสาวจะแต่งงาน ลงเอยกับใครซะที
พอเทิดแม่ ที่ชีวิตหนูปั่นป่วนอย่างนี้ ก็เพราะคำว่า " คู่ " นี้แหละ มันเป็นเรื่องต้องห้ามสำหรับหนูไปแล้ว ไม่เสียใจหรอกที่ต้องห้าม แต่เอาออกไปจากชีวิตหนูดีกว่า!!! เชิญ!!
ไม่มี ไม่เป็นไรเลย แต่อย่ามาทำร้ายชีวิตฉัน
ต่อไปนี้ . . .
ฉันคงต้องลาจากไดอารี่ออลไลน์นี้แล้ว ถึงแม้ฉันจะชอบที่นี้ แต่เพื่อชีวิตที่สงบสุข และปลอดภัย ฉันต้องลาจากที่นี่จริงๆ
ขอบคุณทุกๆ คน สำหรับมิตรภาพดีๆ นะคะ
ขอบคุณจากใจจริง
Money & Choke
28 ม.ค. 2012 เวลา 00:05 น.
* Ohh